Despacho de Mary Higgins Clark nunha novela de New-York:
Estaba sentado tras un escritorio de caoba del S.XVIII, la alfombra persa que cubría el suelo se había desteñido lo suficiente para apartar un suave brillo a los tonos rojos, azules y orados del dibujo, un sofá de piel y varias butacas a juego se hallaban agrupadas a la izquierda de la puerta. Las paredes estaban chpadas de nogal. Las estrechas colgaduras eran de un azul intenos, y enumeraban más que cubrían las ventanas. como resultado, la habitación gozaba de luz natural, y los hermosos jardines esteriores constituían una obra de arte viviente.
Era el despacho de un hombre de gusto impecable
Despacho de Domingo Villar, bisbarra de Vigo en Ollos de auga:
Ramón Ríos tiña un despacho inmenso forrado de madeira de nogueira. Unha alfombra persa cubría case que a totalidade do piso. A un lado, na zona de reunións, oito cadeiras de brazos de coiro rodeaban unha gran mesa de xuntas cun moderno teléfono colocado no seu centro.
As modas son as mesmas a hora de decorar despachos na novela saxona clásica e a nova novela policíaca galaica, penso que sería mellor que as novelas no foran tan tópicas e tan vespas (wasp ?) que trataran sempre de homosexuais, crimes de amor nefando, bares históricos e xantares enxebres que na vida de cotío non ocurre tal, cun narrador omnisciente que por ofertar homenaxe aos clásicos de novelas de cada quen: Montalbán, Camilieri, Hammet, Chandler e Elroy que proñen unha novela comprometida, esta non deixa de ser unha novela branca, limpa sen mafias, sen poder político corrupto, sen enchufismo cunha polícia sen mala conciencia do seu pasado político é servil a unha Ditadura: Polvo fisión de venta en quiosco. Pulo ao Pulp
